อ่า เอ่อ ไง....ไม่สิ สวัสดีไดอารี่ ไม่ได้มาเขียนนานแล้วนะ ช่วงนี้ก็ยุ่งๆน่ะ ไม่มีเวลาเอาเสียเลย เอ่อ จะว่าไปก็มีหลายเรื่องเหมือนกันที่อยากเขียนกับอยากเล่าอะไรให้ฟังเยอะอยู่ แต่ขอหาดูก่อนแล้วกัน..
...จะว่าไป วันนี้ก็วันที่สามแล้วนะ ที่ไม่มีเจ้าโรมันโบราณ....
เฮ่อ ไม่ใช่ความผิดฉันซักหน่อย เจ้านั่นเอาแต่ทำตัวงี่เง่า ไร้สาระ ไปวันๆก็เท่านั้นเอง ฉันก็แค่พูดไม่ดีใส่ไปเท่านั้น ก็ฉันอยากเตือนสติ ให้ทำอะไรดีๆขึ้นมาบ้าง ไม่ใช่ทำแต่ จีบสาว กิน งอแง หรืออะไรต่อมิอะไรที่ผลาญเวลาโดยใช้เหตุแบบร้อยแปดพันเก้า..
ดูท่า ฉันชักจะคิดเรื่องของเจ้าคนพรรค์นั้นมากเกินไปแล้วแท้ๆ ทั้งๆที่เกลียดมันจะตาย อยากให้มันไปให้พ้น อยากให้มันไปให้ไม่รกหูรกตาแท้ๆ อยากมีเวลาคิดดน่นคิดนี่ทำโน่นทำนี่ เพราะมีเรื่องมากมายตามตารางเวลาที่อยากทำให้สำเร็จลุล่วงไปแล้วแท้ๆ... แต่ไหงไม่มีสมาธิเอาซะเลยนะ
(วางหมึกเขียน แล้วลุกออกไปหากาแฟมาชงดื่ม)
อ่า ไม่อร่อยจริงๆนั่นแหละ....ชงเองรสชาดก็ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ทำไมโรมันโบราณไม่อยู่ตอนนี้นะ? คงได้กินอะไรอร่อยแล้วแท้..
...ทำไมมีแต่เรื่องของเจ้านั่นอยู่เต้มหัวตลอดเวลาเลยแฮะ น่าประหลาดจริงๆ ในเมื่อฉันเป็นคนไล่ให้ออกไปเองแท้ๆ...แต่กาแฟนี่ก็ห่วยแตกจริงๆนั่นแหละ
ว่าจะเขียนเรื่องสงครามโลกครั้งที่สองสนุกๆ แต่ทำไมไม่นึกอยากขึ้นมา? กลับรู้สึกเป็นเรื่องน่าเบื่อน่ารำคาญขึ้นมาทันตาเห็น ชักเกลียดตัวเองซะแล้วสิเนี่ย ทำไมถึงให้เวลาไปกับเรื่องไร้สาระมากมายแบบนั้นได้กันนะ? ทั้งๆที่รู้สึกว่ายังมีเรื่องต้องทำอีกเป็นกระบวน....
...ตอนนี้เจ้านั่นทำอะไรอยู่นะ? ป่านนี้จะคิดถึง นึกฉันมั่งมั้ยเนี่ย จะห่วงอะไรฉันมั่งมั้ย?...
เฮ้ยยย นี่ฉันคิดอะไรออกไป? ใคร...ใครกันแน่? ใครกันอยากให้มาเป็นห่วงกัน? ฉันดูแลตัวเองได้ดีอยู่แล้วน่า ไม่ต้องมาห่วงเรื่องไร้สาระหรอกน่า...
...แต่เจ้าโรมันไม่อยู่แล้วนะ...
ฉันรู้ ฉันเป็นคนไล่มันไปเองแหละ นึกๆดูแล้วตอนนั้นฉันอาจจะพูดแรงไป
เมื่อสามวันก่อน.... เหตุการณ์ที่เจ้าบ้านั่นเข้ามากวนตอนที่ฉันกำลังยุ่งกับงานอะไรบางอย่างอยู่พร้อมกับอาการปวดหัวตึ้บสุดขีด
"เยอรมันเนียยยย ตะเองมัวแต่ยุ่งอะไรอยู่ง่าาาาา ทิ้งเค้าให้นอนหนาวเล่นในห้องนอนคนเดียวอีกแล้วน๊าาาาา" เสียงน่ารำคาญดังกระหึ่มเข้ามาในโสตประสาทของฉัน ขณะที่ฉันกำลังนั่งเล่นโซโดกุระดับหกอย่างใช้ความคิดจนสมองจะระเบิด
ฉันจงใจไม่ตอบ....เพราะยังไงก็แล้วแต่ มันเรืองไร้สาระอยู่ดี
"นี่ ตะเอ๊งงงงงงงงงง เค้านอนคนเดียวมาสองคืนแล้วน๊าาาาา จะติดไอ้เลขบ้าบอนั่นแทนเค้าอีกนานมั้ยง๊าาา ฮือๆๆๆๆ" เสียงโยเยเริ่มเปลี่ยนเป็นงอแงแล้วงอแงอีกจนดังขึ้น ดังขึ้น....จนฉันนึกตัวเลขตัวต่อไม่ออกเลยซักกะนิด จนฉันต้อบฝืนใจหันไปตอบเขา
"จะจบเล่มแล้วน่า อีกสามกระดานเอง ให้เวลาหน่อย แล้วก็เรื่องอย่างว่าน่ะ ฉันไม่เห็นจะอบากทำเลยซักนิด ไปทำอย่างอืนนั่นไป อย่าสนใจเรื่องไร้สาระนั่นน่า"
" บู่ ก็ทำกะคนอื่นน่ะมันสนุกเดี๋ยวเดียวเองนี่นา ตะเองง่ะสนุกกว่าแยะเลยง่า แง๊ นะนะ ขอหน่อยๆ ไม่ได้แอ้มมาหลายคืนแล้วน๊าาาา ไม่เห็นใจเค้าหน่อยเหรอ"
นั่นแหละ ฉันตอบไปโดยไม่ต้องคิด
"ไม่"
แต่เจ้าโรมันนั่นไม่ฟังเสียงของฉัน กลับคว้าตัวฉันมากอดไว้ทางด้านหลัง โดยที่ในมือฉันยังมีดินสอกับหนังสือโซโดกุ เฮ้ยยย อย่าบอกนะว่า....
"ตะเองก็เล่นของตะเองไปจิ เค้าก็จะเล่นกะของของเค้าไปไง เนอะ"
".....เจ้าโรมัน มันไม่มีสมาธินะ...."
ฉันกัดฟันตอบไปทั้งอย่างนั้น อย่างพยามข่มความรู้สึกตัวเอง....อย่านะ อย่าจับฉัน อย่าแตะฉันมากไปกว่านี้
แต่ถึงงั้น มือซุกซนของเจ้านั่นกลับล้วงเข้าไปในเสื้อนอนสีเขียวแก่ผ้าลินินเนื้อนิ่มของฉัน เพื่อเข้าไปควานหาอะไรบางอย่างที่อยากได้มากกว่านั้น นั่นก็คือ....ผิวกายที่ไม่ได้สัมผัสกันมานาน
 
อา.....บอกให้หยุดไงเล่า เดี่ยวฉันก็ควบคุมตัวเองไม่ได้กันพอดี...
"ไหนๆ สมาธิไม่อยู่แล้วละสิ? เกิดอารมณ์เหมือนกันแล้วใช่มั้ยล่าาาาาาา เค้ารู้นะ"
ไอ้คำว่าเค้ารู้นะเนี่ย มันชวนให้หงุดหงิดแบบสุดๆ จะมารู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังมีอารมณ์ มันไม่ใช่นะ...มันไม่ใช่ ไม่อยากให้รู้หรอก ฉันอยู่คนเดียวได้ ฉันดูแลตัวเองได้อยู่แล้วน่่า...
อย่าทำลาย......ความเข้มแข็งของฉัน
 
คิดได้เท่านั้นฉันก็ศอกใส่เจ้านั่นเต็มแรงทันที ถึงกับลงไปทรุดกองกับพื้นเลยทีเดียว เจ้านั่นมองฉันอย่างงุนงง
"..อะไรล่ะ ตะเองทำงี้กะเค้าทำมายอ้ะ เค้าแค่อยากอ้อนตะเองแค่นั้นเองน๊าาาา"
ฉันไม่ตอบในทันที ฉันกำหมัดแน่น มือของฉันสั่นระริกไปหมด....ฉันโกรธ โกรธที่นายบังอาจมารู้ใจจริง มารู้ความรู้สึกของฉันที่ฉันซ่อนไว้ตั้งนานต่างหาก ใครจะรู้ล่ะ วันๆชอบดอดออกไปหาคนอื่นเรื่อยๆ แล้วก็ไม่มีเวลามาให้ฉันซักที สำหรับนายแล้วฉันก็แค่ที่สองเท่านั้นใช่มั้ย? ทั้งๆที่ นายก็รู้ไม่ใช่เหรอว่า....ฉันก็ต้องการให้นายมาอยู่กับฉันคนเดียวบ้างเหมือนกัน
......แต่เจ้านั่นคงไม่รู้อะไร....
 
"ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีกต่อไป.....อยากลงไปที่โลกนานๆก็ตามสบาย ไม่อยากกลับขึ้นมาก็ไม่ต้องกลับ"
เจ้าโรมันนิ่งเงียบ.....มองหน้าฉันแว่บหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วพยักหน้าออกมาช้าๆ
"ไม่ได้ล้อเล่นใช่มั้ย?"
ฉันตัดสินใจพยักหน้าทันทีแบบไม่ต้องคิด
แต่เดี๋ยวก่อนนะ...นั่นจะทำอะไร ฉันมองไปด้วยความสงสัย ขณะที่เจ้านั่นไม่ร่าเริงไม่พูดจาอะไรกับฉันซักคำ ก่อนได้แต่พยักหน้าหงึกหงักสามสี่ที แล้วทำท่าจะเดินออกไป....
แต่เขาหันกลับมาเพื่อบอกอะไรกับฉัน
"....ถ้านั่น....เยอรมันเนียมีความสุข ฉันก็จะไปเอง..แต่ฉันจะกลับมาอีกครั้ง ถ้ามีอะไรประกันได้ว่าจะไม่ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวอีก"
 "....รีบไปไหนก็ไปเลยไป..."
"แล้วอาหารล่ะ ทำเองไว้เหรอไง เซนส์คนเยอรมันมันไม่เหมือนฉันนะ บอกให้"
"....จัดการเองได้น่าาา ไปเลยไป"
 
ปากเก่งไปอีกแล้วแฮะ ใช้ไม่ได้เลยเรา อย่างกับเด็ก.....
เฮ่อ....ไม่เข้าใจว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่? เป็นคนไล่ไปเองแท้ๆ ไม่ได้เรื่องจริงๆ....
อยากให้กลับมา แต่ถึงยังไง.....คงไร้สาระเกินไปที่จะไปขอโทษ
นอนดีกว่า เดี๋ยวค่อยคิดอีกที....
12/12/2553
Germania @ บนสวรรค์
โซนคนแคส
ไม่ได้มาเขียนนานมากๆแล้วล่ะ ขอโทษที่หายไปนาน แต่กลับมาแล้วค่ะ คิดถึงทุกคนจัง หลังจากเจ็บหนักเรื่องหัวใจมาได้ แล้วผ่านมาได้แล้วรู้สึกแฮปปี้ขึ้นมาก แต่จะไม่หนีไปไหนอีกแล้วค่ะ ไดนี้ ไร้สาระมากกว่าเดิมว่ากันตามตรง ถ้าชอบก็ดีใจนะคะ ขอบคุณค่ะ
 

Comment

Comment:

Tweet

อา...อยากขึ้นสวรรค์ชะมัด(...มันส่อๆแฮะ)
//เตรียมฆ่าตัวตายพร้อมกล้อง

#2 By red_maple on 2011-01-25 18:39

กี๊ซซซซซ....โดคุอิ เอ้ย อิโดคุรุ่นเดอะ =[]=*แชะกล้อง อยุ่ข้างบนคนเดียวมันเหงานะคะ ช่วยๆเล่นกับปู่หน่อยไม่เสียหายหรอกค่า!! คุคุ เสียดายหนูตั้งกล้องไว้บนสวรรค์ไม่เป็น ไม่งั้นนะ..!! *หอบฟืดฟาด

กาแฟไม่อร่อย ลงมาขอคุณชายหรือเฟลี่ชงให้ก็ได้นะคะ สองคนนั้นทำอร่อยสุดยอดคะ = =b

Elizabeth Hedervary

#1 By FloramariaRose on 2010-12-12 21:48